De groene kikker is licht giftig, maar vormt geen gevaar voor mensen. Net als veel andere kikkersoorten produceert de groene kikker stoffen in zijn huid die sommige roofdieren afschrikken of licht ziek kunnen maken. Voor mensen is er geen risico bij normaal contact.
Toch is het goed om te weten wat er precies speelt als je een groene kikker tegenkomt, zeker als je huisdieren hebt die nieuwsgierig zijn naar amfibieën in de tuin.
Hoe giftig is de groene kikker precies?
De groene kikker (en zijn nauw verwante familielid de bastaardkikker, ook wel middelste groene kikker genoemd) heeft een huid die lichte giftige stoffen kan afscheiden. Dit is geen actief gif dat de kikker injecteert, zoals bij een slang. Het zit gewoon in de huid als een soort passieve bescherming.
Voor mensen heeft dit in de praktijk geen effect. Als je een groene kikker aanraakt, loop je geen gevaar. Je handen wassen na contact is wel verstandig, maar dat geldt voor elk wild dier. Ga je daarna per ongeluk met je vingers aan je ogen of mond, dan kan dat een lichte irritatie geven. Dat is alles.
Voor kleine roofdieren zoals sommige slangen, wezels of vogels kan de huidafscheiding onaangenaam zijn. Het zorgt er in de natuur voor dat de kikker minder aantrekkelijk is als prooi. Echt dodelijk is het voor de meeste roofdieren echter niet.
Wat als een hond of kat een groene kikker in de bek neemt?
Dit is de vraag die veel mensen bezighoudt. Als een hond of kat een groene kikker oppakt of erin bijt, kunnen ze de huidafscheiding binnenkrijgen. Wat kan er dan gebeuren?
- Overmatig kwijlen of schuimbekken
- Likken aan de bek of met de poten over de bek wrijven
- Misselijkheid of braken
- Tijdelijke lusteloosheid
Deze klachten zijn bij de groene kikker bijna altijd mild en zakken vanzelf weg. De groene kikker is géén exoot als de roodbuiksalamander of de giftige pijlgifkikker. Die laatste soort is wél echt gevaarlijk, maar leeft alleen in tropische gebieden en komt in Nederland niet in het wild voor. De groene kikkers die je in Nederlandse tuinen, sloten en vijvers ziet, zijn inheemse soorten met een veel zwakkere werking.
Bel bij ernstige klachten bij je huisdier altijd je dierenarts. Bij een hond die even schuimbekkend rondloopt na contact met een groene kikker, is rustig afwachten en de bek goed naspoelen met water vaak voldoende. Twijfel je, dan is bellen met de dierenarts altijd de veiligste keuze.
Groene kikker giftig voor kinderen?
Nee, de groene kikker vormt geen gevaar voor kinderen. Kinderen die een kikker vastpakken en daarna hun handen wassen, lopen geen risico. Het gif van de groene kikker is zo zwak dat het bij mensen geen merkbaar effect heeft, ook niet bij jonge kinderen. Het aanraken van een kikker is dus geen reden tot paniek.
Wat je wél kunt doen: leg kinderen uit dat ze na het vasthouden van een kikker hun handen wassen. Niet vanwege het gif, maar omdat wilde dieren bacteriën kunnen dragen, net als veel andere dingen in de buitenlucht.
Waarom heeft de groene kikker giftige stoffen in zijn huid?
Het is een natuurlijk verdedigingsmechanisme. De groene kikker heeft geen klauwen, geen scherpe tanden en is niet snel genoeg om aan de meeste roofdieren te ontsnappen. Giftige huidafscheidingen zijn dan een handige strategie: een roofdier dat de kikker oppakt, ervaart een onaangename smaak en laat de prooi vallen. De kikker overleeft, het roofdier leert ervan.
Dit patroon zie je bij veel amfibieënsoorten wereldwijd. De mate van giftigheid verschilt enorm per soort, van nauwelijks merkbaar (zoals bij de Nederlandse groene kikker) tot extreem gevaarlijk (zoals bij de pijlgifkikkers uit Zuid-Amerika). De groene kikkers die in onze vijvers rondzwemmen, zitten helemaal aan het milde uiteinde van dat spectrum.
Kort samengevat: de groene kikker is licht giftig voor roofdieren, maar vormt geen enkel risico voor mensen. Voor huisdieren geldt dat contact meestal alleen milde en tijdelijke klachten geeft. Twijfel je na contact van je huisdier met een kikker, bel dan even de dierenarts voor geruststelling of advies.
